სამუდამო მეგობრობა?!

     

             ვისაც ჰოროსკოპოს სჯერა, ესევე მიხვდებით. მე მერწყული ვარ,რაც ნიშნავს რომ მე ვარ ყველაზე მეგობრული. ბავშვობიდან უამრავი ხალხი მეხვია ირგვლივ, მყავდა ბევრი ახლობელი, რამდენიმე მეგობარი, ისინი ვისაც მე ვთვლიდი მეგობრად, და ისინი ვინც მე  მთვლიდნენ მეგობრად. მე ვარ ეგრედწოდებული "გიჟი მეგობარი" მხოლოდ იმ გაგებით რომ ბოლომდე ზედ ვყვები ადამიანს ვისაც მეგობარს ვეძახი. ჩემი ოჯახიც ამჩნევდა ამას და ყოველთვის მიმეორებდნენ "მეგობრები მოდიან და მიდიან, ყველაზე მთავარი ოჯახის წევრები არიანო", -რა სისულელეა თქო ვპასუხობდი. მართლაც რომ მეგონა რომ მთელი ცხოვრება ერთად ვიქნებოდით. მაგრამ სამწუხაროდ ეს სიმართლეა. მეგობრები მართლაც რომ მოდიან და მიდიან. გინდაც წლები ერთად იყოთ. დრო გადის და თუ გაგვიმართლა ყველაფერი მოკითხვის დონემდე რჩება.
             სულ რამდენიმე ადამიანი იყო მთელი ცხოვრება ჩემს გვერდით, ვისაც მეგობრად ვთვლიდი. ერთთან დაშორება მაშინ დაიწყო როცა მე გავთხოვდი,მერე პატარა უთანხმოება, რომელზეც არც მომისმინა რომ გაეგო   დამნაშავე მე არ ვიყავი. მეორესთან როცა მე-11 კლასიდან ექსტერნი ჩავაბარე და უბრალოდ სხვა კლასში გადავედი, მან კი ჩემი შემცვლელი იპოვნა თითქოს,და უფრო აღარ ეცალა ხოლმე ჩემთვის, მესამესთან და მეოთხესთან კი როცა აქ წამოვედი, მერე კი  თანხის გაგზავნა ვერ მოვახერხე. იყვნენ კიდევ რამდენიმე, იმათთან უბრალოდ გარემოებამ და დრომ დამაშორა. ყველასთან მაქვს კონტაქტი ხანდახან თბილად და გულწრფელად მოვიკითხავთ ხოლმე ერთმანეთს, მაგრამ ეს მხოლოდ მოკითხვაა.  ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ თურმე მანძილი ძალიან ბევრ რამეს ნიშნავს. არ ვიცი რა ვიფიქრო. ის რომ მე აქ ვარ ნიშნავს რომ მეგობრობა უკვე შეუძლებელია? თუ იმას რომ საჭირო აღარ ვარ? ან შეუძლებელია იმიტომ რომ საჭირო აღარ ვარ?  მოკლედ იმის თქმა მინდოდა რომ მითია ალბათ სამუდამო მეგობრობა, ან ძალიან იშვიათი, რადგან გარემოებები, დრო, ჩვენ უბრალოდ ერთმანეთს ვშორდებით. მე მყავს კიდევ ერთი მეგობარი რომელიც ჩემს სახლში არ ყოფილა ბევრჯერ, არ მიცია მისთვის პატივი, არ გამოვდგომივარ, მაგრამ თვითონ ყოველთვის მეხმარებოდა, და მეხმარება, როცა საქართველოში ვიყავი, და ახლაც როცა ამერიკაში ვარ. როცა მას მოვუყევი ამ თემასთან დაკავშირებით ჩემი გრძნობები მან მითხრა "მასეა დრო ადამიანებს ან უფრო აახლოვებს, ან აშორებსო"-სიმართლეა. ისიც სიმართლეა რომ "მეგობრები მიდიან და მოდიან, ოჯახი კი ჩვენს გვერდით რჩება."

                     

                   
        ცხოვრება საქართველოს საზღვრებს გარეთ


             პირდაპირი მნიშვნელობით დეპრესია მაქვს. 1 წელია ამერიკაში ვარ და  როცა გარეთ ვიყურები ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ ამიყვანეს და ჩამაგდეს "სადღაც" უცხო ადგილში სადაც  არავის და არაფერს ვიცნობ.  ბუნება არაჩვეულებრივია ისეთი ყოველთვის რომ ვოცნებობდი ხოლმე დამესვენა, ყველგან ტყეა, ჩვენი სახლის წინაც კი. მაგრამ ვუყურებ და ის არ არის რაც საქართველოში. სულ სხვა შეგრძნებაა რაღაც უცხო და არასასიამოვნო. ეს ჩემს ქართველ კოლეგას გავუმხილე . მან კი მიპასუხა მეგონა მხოლოდ მე ვიყავი მასეო.  დავიწყოთ იმით რომ აქ ჩამოსულს ძალიან ბევრი ბრძოლა და ენერგია ჭირდრბა ასე მხოლოდ თავის დასამკვიდრებლად და "ასაწყობად" რასაც წლები ჭირდება. ვიცი არც მე მჯეროდა ამ ყველაფრის სანამ მე არ ჩამოვედი, არ ვნახე და არ გამოვცადე იგივე. მეც მეგონა დეიდა რომელიც არაფრრს გვაკლებდა ამერიკიდან ყველაფერი ქონდა კარგად ცხოვრობდა... მაგრამ არასოდეს მიფიქრია რა ფასად. ყველა ჩამოსული იბრძვის ყოველ დღე. ხალხი რომლებმაც წლები ისწავლეს და იმუშავეს საქართველოში საპატიო თანამდებობებზე. აქ მძღოლებად და დამლაგებლებად მუშაობენ რომ ოჯახს არაფერი მოაკლონ. ადვილად ჟღერს`? ვიცი მეც ასე ვფიქრობდი სანამ დეიდას მე თვითონ არ დავეხმარე სახლების დალაგებაში. როცა სხვას უკეთებ გენერალურ უბორკას რასაც ქვია. წმინდავ მტვრს აბსოლიტურად ყველაფერზე ყველა წვრილმან ნივთზე, ხეხავ ყველა ვანა-ტუალეტს, სამზარეულოს, წმენდავ კარებებს,პლინტუსებს, გვი, წმენდ, შუშებსაც 3 სართული, 5აბაზანა და უფრო მეტი ოთახი. . ალაგებ ისე როგორც საკუთარ სახლებს არ ვალაგებთ. და ამის მერე იღებ გასამრჯელოს. ასე ნაწვალევს.... მოხუცის მოვლა? ყველაფერ ამას გაკეთებინებენ, მოვლასთან ერთად და კიდევ ნერვებს გიფუჭებენ....   ოჯახიანი ჩამოსული კაცები აქ 2 სამსახურზე მუშაობენ. დღე ერთზე, ღამე მეორეზე, რომ ოჯახი შეინახონ. ყველა ანგარიშობს ვის რამდენი ფული აქვს აქ. როცა არ იციან რა ხდება აქ. მე 12.75 $ მაქვს საათში. 

            "უი რა მაგარი ხელფასია, ესეიგი კვირაში $380 გამოდის თვეში $1500" უცბად გამოიანგარიშეს ჩემმა კმაყოფილმა ნათესავებმა. -კი ძალიან მაგარი ხელფასია საქართველოსთვის მაგრამ არა აქ. რადგან რაც უფრო მეტი გაქვს შემოსავალი უფრო მეტი გაქვს გასავალიც. ასეა აქ სისტემა მოწყობილი. სახელმწიფო იღებს შენგან რამდენიც ეკუთვნის. მოკლედ ჩემს ხელფასს რომ დავუბრუნდე მინუს სახელმწიფო გადასახადის შემდეგ მრჩება $1200, მაგრამ მე რომ ჩემი ოჯახი არ მეხარებოდეს აქ ვერც კი ვიცხოვრებდი ამ ხელფასით. კერძოდ დედა რომელიც მინახავს ბავშვს სანამ მე ვმუშაბ მიზოგავს ბაღის $800-ს. იმით რომ ვცხოვრობ დეიდასთან მეზოგება მინიმუმ $700 პლიუს კომუნალურების $250. დეიდის მანქანით სარგებლობა ბენზინის $200 და მანქანის სავალდებულო დაზღვევის $90. საკვების მინიმუმ $300. ტანსაცმელი, პამპერსები $100. საყოფაცხოვრებო ნივთები -$50. აღარ ვლაპარაკობ სადმე გასვლაზე ახალი ჩამოსული ადამიანისთვის.   საერთო ჯამში მე და ბავშვს მარტო თვეში გვჭირდება მინიმუმ $2490, მაგრამ ვცხოოვრობთ ჩემი ოჯახის ხარჯზე და გვაქვს $1200.                 ზუსტად ამიტომ არის რომ აქ ჩამოსულები 24სთ მუშაობენ, მითუმეტეს ისინი ვისაც აქ არავინ ყავთ, არ ყავთ ოჯახი, რომ დაეხმარონ ისე როგორც მე მეხმარებიან. ამიტომ არის რომ აქ დრო მალე გადის, რადგან მუშაობენ  უფრო მეტს ვიდრე საქართველოში, რადგან თვეში 160სთ-ის მაგივრად მუშობენ 320სთ-ს. არიან რობოტებივით რომ თავისი თავი და ოჯახი შეინახონ. პლიუს თუ ვინმეს ეხმარებიან საქართველოში. ძალიან ბევრჯერ მსმენია ჩამოსულებისგან, არა მარტო ქართველებისგან. "რაც ჩემი ახლობლების დახმარებას, და ფულის გაგზავნას დავანებე თავი, იმის მერე მივაღწიე აქ რაღაცასო", არც მიკვირს ერთ-ერთი მაგალითი დეიდაჩემია ვინც მთელი აქ ყოფნის განმავლობაში საქართველოში მყოფ ჯერ 6, მერე კი 5 ადამიანის შენახვას გადაყვა. 14 წელია ის აქაა ისევ ქირით, საკრედიტო ბარათებით, და დამლაგებლად მუშაობით თავს იკლავს. ვუყურებ და გული მიკვდება. ალბათ არასოდეს ვაპატიებ თავს რომ ის ასე გვყვებოდა და გვყვება ყველას. რამდენია ასე. 
             ეს პოსტი იმიტომ დავწერე რომ მინდა ოდნავ მაინც წარმოიდგინოთ რომ აქ დოლარები მართლა არ ცვივა, ადვილი არაა მათი მოპოვება, და არც ბევრს ნიშნავს აქ. თუ მართლა გიყვართ თქვენი საზღარგარეთ მყოფი ნათესავები შეიცოდეთ ისინი, დააფასეთ მათი შრომა, და იმის მაგივრად რომ ფული აგზავნინოთ, მიეცით უფლება რომ თავიანთ ცხოვრებასაც მიხედონ. რადგან მართლა არ ცხოვრობენ ისე როგორც თქვენ წარმოიდგენთ. კი აქვთ საჭმელი და აქვთ ჩასაცმელი. მაგრამ რის ფასად???  ისინი მართლა უფრო მეტს შრომობენ ვიდრე თქვენ, და ზედ გყვებიან. ნუ გეწყინებათ თუ ამას შეწყვეტავენ ან უარს გეტყვიან. რადგან ყველა არ გაწირავს თავის ჯანმრთელობას, ნერვებს, დროს, ცხოვრებას ახლობლებისთვის, რომლებიც ამდენს არც კი აკეთებენ, და მე მესმის მათი, მე არ ვამტყუნებ, რადგან ვიცი რას ნიშნავს ეს ყველაფერი.
          

სანამ ვიტყვით თანახმა ვარ !...

   
 

       ზოგადად ყველა ჩვენს ნაბიჯს და გადაწყვეტილრბას რომ ვაანალიზებდეთ წინასწარ ბევრი რამე კარგად იქნებოდა, და ალბათ ბევრ რამესაც არ ვინანებდით.  სწორედ ეს უნდა გავაკეთოთ ყოველი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღებისას ჩვენს ცხოცრებაში. მაგალითად კითხვაზე "ცოლად გამომყვები"-ზე თანხმობამდე                         არასოდეს, არასოდეს არ უნდა იჩქაროთ პასუხი, უნდა დაფიქრდეთ მზად ხართ თუ არა ამისთვის. წარმოიდგინოთ რა და როგორ იქნება. გაანალიზოთ ყველა წვრილმანი და ფაქტი.                                       2) პირველი ფაქტორი დროა. რამდენი ხანია იცნობთ? იცნობთ რომ? მოასწარით ამ დროში გაცნობა? თუ უბრალოდ ემოციებია,რომელმაც შეიძლება გადაიაროს. არ დაგავიწყდეთ რომ ადამიანის გაცნობას წლები, და ხანდახან მთელი ცხოვრება ჭირდება, რას ვიზამთ ასეთები ვართ.                          
            2) დარწმუნდით რომ იცნობთ, ასეთი გიყვართ და იღებთ?  ეგ ახლა ფიქრობთ ასე, უფრო წინ უნდა გაიხედოთ, დაუსვით თავს კითხვა როგორი რეაქცია გექნებათ ამ თვისებებზე 5 წლის მერე. ეჭვიანობა რომელიც ახლა მისგან გსიამოვნებთ აუტანელი იქნება წლების განმავლობაში.                                        3) განათლება, ინტერესები. ხანდახან გაგვიტაცებს ხოლმე რაღაც ახალი ჩვენთვის უჩვეულო და საინტერესო. მაგრამ საერთო ინტერესები მართლაც მნიშვნელოვანია. მაგალითად წიგნის მოსიყვარულე, ინტელექტუალურ წრეში მოტრიალე ქალს შეიძლება სულაც არ დააინტერესოს მთელი ცხოვრება მხოლოდ სპორტზე გადამკვდარი ადამიანთან ცხოვრება. ანაც მზად ხართ 5 შვილისთვის რომელიც მიყოლებით უნდა თქვენს საქმროს? მზად ხართ იცხოვროთ იქ სადაც მას უნდა? კარიერა ან განათლება? ემთხვევა აზრები ერთმანეთს. თქვენ წინასწარ უნდა იცოდეთ რა ველოდებათ და გინდათ თუ არა ეგ.
          4) ფული, ცუდათ ჟღერს?  რათქმაუნდა როგორც ვამბობთ ხოლმე მთავარია სიყვარული... მაგრამ რამდენი ოჯახი გინახიათ ახლანდელ დროში უფულოდ დიდხანს რომ გაეძლო? მიზეზი ერთია, უფულობა ბევრ პრობლემას ქმნის, ნერვიულობა,როცა შენი თავი ჯანდაბას და ბავშვს ვერ აძლევ იმას რასაც უნდა აძლევდე, ექიმთან რომ წაიყვანო "მათხოვრობა" და  სხვებზე დამოკიდებულება გჭირდება, ბევრი პრობლემები გაქვს ოჯახში, ეს ყველაფერი კი სიყვარულსაც გაანადგურებს... ასე რომ როცა ხელს გთავაზობენ დამოუკიდებლები და ოჯახის შესანახადაც მზად უნდა იყვნენ.  
          5) ყოველი წვრილმანი, ყოველი თვისება უნდა გაითვალისწინოათ და წარმოიდგინოთ რა იქნება ამ ყვრლაფრით მომავალი. მართლა გინდა მთელი ცხოვრება ერთად გაატაროთ ? მაშინ იფიქრე ტვინით და არა მხოლოდ გულით ...                               მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, იდეალური არავინაა, უბრალოდ უნდა მივხვდეთ ყველაფრის გათვალისწინებით მზად თუ ხართ ამ ყველაფრისთვის. არ ხართ? არაფერია სასწაული და მოსარიდებელი. ვისაც მართლა უყვარხართ წლებს მოგცემთ. ეს ცხოვრებაში იმდენად მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებაა რომ უფლება გვაქვს კარგად დავფიქრდეთ.

დრო და ჩემი ისტორია

          გამარჯობა მკითხველებო, ძალიან დიდი ხანია აღარაფერი დამიწერია, მინდა აღვნიშნო რომ იმ მეოცნებე 15-16 წლის გოგონის მაგივრად ახლა 22 წლის დედა და ცოლი ვარ. მინდა ყველაფერი მოგიყვეთ რა და როგორ შეიცვალა,როგორ მივედი აქამდე... მინდა გავაზიარო ჩემი გამოცდილება, აზრები, იქბებ ვინმეს გამოადგეს კიდეც...                               მოკლედ ერთ დღეს გავიღვიძე და ამერიკაში აღმოვჩნდი, ოღონდ   უკვე გათხოვილი და თანაც 6 თვის ორსული. მის მერე ცხოვრებას ვებრძვი, ჩემი და ჩემი შვილის წარმატრბისთვის ვიბრძვი.                               ამ დღემდე 10 თვით ადრე ინტერნეტში ვეძებდი სამუშაოს კონსულტანტის პოზიციაზე, როდესაც ძებნის ღილაკს დავაჭირე ამოვარდა ერთი მაცდური პოზიცია ნორმალური ხელფასით იღონდ ოფიციანტის პოზიციაზე, გასაუბრება გავიარე, სამუშაოც დავიწყე, მაგრამ ჩემი მენეჯერი შემიყვარდა, მას კი მე. ის იმ დღეს აპირებდა სამუშაოდან წამოსვლას როცა მე მივედი,წასვლა გადაიდო. წვრილმანების მოყოლა რომ არ დავიწყო  ყველაფერი ძალიან რომანტიულად წავიდა როგორც არის ხოლმე.... ოჯახს რათქმაუნდა უნდოდა რომ მათთან ერთად გავმგზავრებულიყავი. მაგრამ მე არ მინდოდა, საყვარელ ადამიანთან მინდოდა დარჩენა. დავრჩი კიდეც ოჯახის წამოსვლამდე 4 თვით ადრე გავიპარე და ცოლად გავყევი.                          ალბათ უკვე მოყოლილიდან იფიქრეთ რომ ჩვენ დავშორდით, ეს ასე არაა ჩვენ დღემდე ერთად ვართ ის საქართველოში, მე კი ამერიკაში, მას ველოდები, დოკუმენტები გაკეთდება და ალბათ მომავალ წელს უკვე ჩამოვა, თუ მოინდომებს რათქმაუნდა. ერთად გადავწყვიტეთ რომ სჯობდა წამოვსულიყავი და მერე თვითონაც ჩამოვიდოდა. ამის მერე იმდენი რამ მოხდა... მის გამო მივატოვე ოჯახი, გავიარე ბევრი რამ მასთან ერთად, ფეხქვეშ გავთელე ჩემი პრინციპები, ინტერესები, თავისუფლება, ფაქტიურად მე დავკარგე ჩემი პიროვნება. მაგრამ მე მას ველოდები, როგორც ჩემი შვილის მამას, იმიტომ რომ ჩემზე წინ ჩემთვის ჩემი ანგელოზია, მაგრამ ეს დიდ მსხვერპლს მოითხოვს.... აი ეს ხდება როცა გადაეყვეტილებას ნაჩქარრბად, დაუფიქრებლად იღებ. სულ ის სიტყვები მახსენდება კინოდან ქალი რომ ეკითხება კაცს " "-о чём ты думал когда женился?           ..... А кто думает когда женишься...".        ირონიული სიცილით. ( სულ მახსოვდა ეს სიტყვები რატომღაც და მართალია რომ დავფიქრდეთ. როცა საყვარელი ადამიანისგან ვიგებთ წინადადებას " გამომყვები ცოლად?''. ალბათ მხოლოდ წარმოვუდგენთ დიდ ხანს და ბედნიერად ცხოვრებას. მაგრამ ეს ზღაპარი არაა, ცხოვრებაა და გადამწყვეტი მომენტი რომელის მოფიქრებასაც დრო და გაანალიზება ჭირდება. ამაზე მერე დაცწერ კიდევ....  ჩემს ისტორიასაც მერე გავაგრძელებ, მთავარი ისაა რომ გვახსოვდეს ცხოვრება გრძელდება, მთავარია ვეცადოთ იგივე შეცდომები აღარ გავიმეოროთ და ყველაფერი კარგად იქნება... ;)

დღეს მე გიშვებ...

                          
           იცი ? დღეს მე მივხვდი,რომ დროა გაგიშვა ჩემი ფიქრებიდან,იმედებიდან,აწმყოდან...
იცი? დღეს მე  გაპატიე ის რომ სიამაყე უბრალოდ ფეხით გამითელე,ოცნებები დამიმსხვრიე,სათამაშოსავით მომექეცი,სულ ყველაფერი გაპატიე. უბრალოდ მინდა ჩვენი ისტორია დავწერო,მე დავივიწყებ,დროც,მაგრამ ფურცელს მაინც ახსოვდეს ისე უბრალოდ,მაინც არ მემეტება ჩემი გრძნობები,ფურცელს მაინც დავუთმობ.დავამთავრებ ისტორიის წერას და დავამთავრებ ჩემს გრძნობებსაც,რომელთაც შენ გიძღვნიდი,სამუდამოდ...:)

          ეს ჩემი საყვარელი სიმღერაა,იმიტომ რომ ყველაფერი ასე დაიწყო,ზაფხულის ერთი ლამაზი დღით, შენ რომ პირველად დაგინახე..იცი ჯერ ხმა არ გქონდა გაცემული რომ მომეწონე,შენც მოგეწონე,ვიგრძენი:)...  მერე გაგვაცნეს ერთმანეთი,სულ რაღაც რამდენიმე დღით ვიყავით ერთად ძალიან დაუვიწყარი დღეები იყო:) შენი წყალობით: პირველი დღე ტბაზე,ცურვას ორმ მასწავლიდი,ჩემი პირველი მცდელობა იყო,თან ერთი ნაბიჯი და უკვე აღარ ვჩანდი ტბაში,მე კი შუა ტბამდე გავბედე შესვლა შენთან ერთად,შემაქე,გაკვირვებული იყავი რომ წყლის შიში საერთოდ არ მქონდა,მე გაგიღიმე,ვერ მიხვდი რომ შენი იმედი მქონდა,იმდენად რომ შიში სულ არ მახსოვდა:) მეორე დღე :დიდი გეგმები გვქონდა,მაგრამ წვიმა მოვიდა,შენ მამხნევებდი მითხარი რომ წვიმა ძალიან გიყვარს,კიდევ ერთი მსგავსება ჩემსა და შენს შორის,მე კი არ გითხარი ეს,ვიცოდი რომ მაინც არ დაიჯერებდი.
         მერე ჩემი ბიძაშვილი მეუბნებოდა რომ მომეწონე მე კი რა სისულელეა-თქო ვპასუხიბდი,არ ვატყუებდი,მეც არ ვიცოდი. ჩემი წასვლის დროც მოვიდა,წასვლამდე პატარა ქეიფი მომიწყე ბუნებაში,ცოტა დათვერი :) გამაცილე,მარშუტკაში ცოტახანში მომივიდა მესიჯი,რომ დავხედე შენგან იყო რატომღაც  გული ამიჩქარდა,გავხსენი და სულ რამდენიმე სიტყვა: "გთხოვ არ წახვიდე რაა"-იცი?მაშინ პირველად წამომივიდა შენს გამო ცრემლები:)....  ვერ დავბრუნდებოდი,ვისთან დავბრუნებულიყავი?:( მერე ვწერდით ერთმანეთს,ის დღეები ძალიან შევიცვალე:საერთოდ არ ვჭამდი,ბიცოლაჩემი იმითაც კი დამემუქრა,რომ თბილისში გამიშვებდა თუ არ დავიწყებდი ჭამას,ყოველდღე ვსვამდი გოგოებთან ერთად,მერე მითხრა,იცოდე თუ კიდევ დალევ თბილისში გაგიშვებო,ყველაფერზე ცრემლები მადგებოდა,ვერავის ველაპარაკებოდი,არავის ნერვები არ მქონდა,მეზობლის ბავშვის გარდა მასთან ერთად მარტო დავბოდიალობდი მთელი დღეები,პატარა ხმას არ მცემდა არაფერი მაღიზიანებდა.მერე ბიცოლაჩემმა ვინ გაწყენინა იქ რომ იყავიო?-რა უნდა მეთქვა,არავის უწყენინებია...და საერთოდ მეც არ ვიცოდი რა მჭირდა...  ერთხელაც დამირეკე,მითხარი,რომ მოგწონვარ  და შენთან ვყოფილიყავი,დავფიქრდები და ერთ-ორ დღეშე გეტყვი პასუხს-თქო,და შენ მიპასუხე დაგელოდები გინდა 1დღე, 1კვირა,1წელიო. ყურმილი გავთიშე მე უკვე ვიცოდი პასუხი,მეორე დღესვე უნდა დამერეკა და დაგთანხმებოდი,ბედნიერი ვიყავი.,...როცა 3 საათში დამიერკე და ბოდიში მომიხადე,ისევ ძველი შეყვარებული მიყვარს თურმეო..   ეს პირველი დამცირება იყო :)-მაგრამ გაპატიე,არ შემეძლო არ მეპატიებინა,მეგობრობა განვაგრძეთ.მე კი ისევ ისე ცუდათ ვიყავი,ყველას ვუყვიროდი ოჯახის წევრებს,მეგობრებს...ვერავის ვიტანდი..მხოლოდ მაშინ ვწყნარდებოდი როცა შენ გელაპარაკებოდი,ყოველ დღე რამდენიმე საათი,ჩემი ბედნიერების საათები:)...რამდენჯერ დავშორდით,მიზეზი კი ყოველთვის ერთი იყო:არ შეგვიძლია მეგობრობა,არ გამოგვდის სჯობს დავშორდეთ,მერე კი ვრიგდებოდით,რამდენჯერ. ბოლოს მაინც სხვანაირად ვიყავით,როცა დაიწყო ჩვენი უბედირება.თურმე შენი ბავშვობის ძმაკაცს შევუყვარდი,მას ჩვენ და-ძმასავით ვეგონეთ.და გამომიტყდა.არ ვიცოდი რა მექნა და შენ გითხარი,მერე მეც არ ვიცი რა იყო და რა არა. ბოლოს სულ ბოლოს,ახლახანს გავარკვიე,მაშინ როცა დიდი ხნის დაშორებულები ვიყავით.შენ მატყუებდი რომ მაცილებდი იმ ადამიანს ჩვენ ისევ მეგობრები ვიყავით,სინამდვილეში კი ხელს უწყობდი.მე შენ გენდობოდი გადიოდა თვეები ვერ ვიშორებდი იმ ადამიანს,ცხოვრებას მიმწარებდა,შენი იმედი მქონდა,მეგონა მიცავდი,და მეხმაებოდი სინამდვილეში კი.... მერე კი საერთოდ ისე ქენი რომ თავი შეგეძულებინა ჩემთვის...მერე დავშორდით.....  მე კი არც იმასთან ვარ,როგორ იფიქრე რომ შენს ნაცნობს სხვა თვალით შევხედავდი,როგორ?და ამ ყველაფრის ასე დასასრული რომ ნახე დღეს დგახარ და ამდენ ტყუილს იგინებ და ლაპარაკობ,ყველაფერი დაამთავრე და კიდევ ტკივილს მაყენებ,კიდევ ზღაპრებს იგონებ.....
   შენ,შენ იყავი ჩემი პირევლი სიყვარული,და გულის ტკენა! ვერ გივიწყებ დღემდე,შენი ყოველი სიტყვა,საქციელი,ყოველი ერთად გატარებული წამი მახსოვს,და ტკივილი რაც შენ დამიტოვე.... როცა ყველაფერი  გავიგე თან სხვისი პირით მეგონა ვეღარ გიტანდი,მაგრამ გუშინ წინ შემთხვევით მოგკარი თვალი მარშუტკიდან და მივხვდი რომ შენი სიძულვილი უბრალოდ არ შემიძლია... ყველაფრის მიუხედავად ისევ ძველებურად გულით გისურვებ ბედნიერებას....
                 ეს ისტორია დამთავრდა და მე ვამთავრებ შენზე ფიქრებს,გრძნობებს,იმედებს...
                 დღეს მე გიშვებ... არა სიძულვილით,არა იმით რაც არ შემიძლია,არამედ სიყვარულით,კარგი სურვილებით, გულით მინდა შენი ბენიერება გავიგო,გინდაც სხვასთან,შენ ოღონდ კარგად იყავი აი ისე როგორც მე მინდა...უფალი გფარავდეს!
http://ketiblogger.blogspot.com/2012/09/blog-post.html  http://ketiblogger.blogspot.com/2013/01/s.html   http://ketiblogger.blogspot.com/2012/09/2012.html     http://ketiblogger.blogspot.com/2012/09/blog-post.html