teen's blog

-ჩემო სიციცხლის ცისაკარო! -თავს შემოგევლე! -ჩემო გაშლილო იაო! -შენი გულის ჭირიმე_ -საყვარელო,სასახელო! -წამლად დაგენაყე,წამლად დაგედე! -ჩემო სიყრმის მზევ,შენ კი დაგენაცვლე! -ჭირი მოგჭამე! -ჩემო სულო და სიცოცხლევ! ჩემო სულისდგმავ! -შენი მუხლების ჭირიმე! -ჩემო ცხოვრების ნიავიო! -სანდომელავ,ჩემო ბალის კუნწულავ! -ჩემო ათასნაირო! -დედის ოქროს შანდალო! -ჩემო დამტირებელო,მშვენიერო თვალებო! -შენამც დამაყრი მიწასა! -უშენოდ ნუმცა ვარ ცოცხალი! -იმ ადგილის ჭირიმე,სადაც შენ მომაგონდები! რა იქნენ,სად წავიდნენ ეს ალერსიანი სიტყვები,ძველად ათასმა მაკომ რომ იცოდა საქართველოში? რატომ აღარ ვალესობთ დღეს ამ სიტყვებით,რატომ ჩვენც აღარავინ გვეუბნება,რად გვაიძარცვენით,ხომ გვცივა უამსიტყვებოდ! რატომ აღარ ესმით ტკბილქართული ჩვენს ბავშვებს-შვილებსა და შვილიშვილებს? რატომ დაკარგეს ჩვენმა ქალებმა ქართული საალერსო სიტყვები?ნუთუ დატრუვდნენ,მოკვდნენ,გადაშენდნენ ეს სიტყვები? ნუთუი ისევ გახევდა ჩვენი გული,რომ ეს თბილი,მდიდრული სიტყვები აღარ არიან ჩვენთვის სა...

გოგრის ”მხიარული დღესასწაული”(Halloween) ისე ამ თემაზე ბუკლეტები დაარიგეს,აღმოჩნდა რომ ბევრი არ ვიცოდი აქამდე მასზე.მაგრამ ეს აუცილებელიც კი ყოფილა,საერთოდ არ ვიპარავ სხვის იდეებს და ინფორმაციებს ჩემს ბლოგზე დასადებად,მაგრამ გავბედე ბუკლეტის ქვემოთ მითითებულ წარწერით:” ”სხვასაც წააკითხეთ...” ხოდა ვინც არ იცის აი მათთვის: დღესასწაული: Halloween დაიბადა ქრისტიანობამდელ ეპოქაში,ინგლისის,ირლანდიისა და ჩრდილოეთ საქართველოს(გალიის)კულტურ ტომებში. წარმართი კულტების რწმენით სიკვდილი შობს ახალი სიცოცხლის დაბადებას,ისინი აღნიშნავდნენ შემოდგომით,31ოქტომბრისა და 1ნოემბრის მიჯნაზე,შუაღამით,როდესაც დგებოდა სიცივის,სიბნელისა და კვდომის ჟამი.ამ ღამეს ისინი განადიდებდნენ წარმართ ღმერთ სამქაინს,რომელიც სიკვდილის მბრძანებლად მიაჩნდათ. ”ახალი წლის” წინა ღამეს დრუიდები(კულტი ქურუმები)ყველა ოჯახში აქრობდნენ კერას,ლამპებსა და კოცონებს;მეორე დღით საღამოზე კი აჩაღებდნენ უზარმაზარ კოცონს ბნელეთისა და სიკვდილის თავა...

გამარჯობათ ყველას! ვცდილობ ნელ-ნელა დავბრუნდე ბლოგზე :) ხოდა ეხლა მოგიყვებით ჩემს ერთ პატარა ამბავს,და მოგიყვებით თუ რას ფიქრობენ მეგობრები ჩემზე: ერთს ვიცნობ,ლაივშიც და კომპიუტერითაც ვკონტაქტობთ ხოლმე,მოკლედ ჩემი მეგობარია....ამასწინათ მითხრა "ისე ბავშვობ ხოლმე, აღარ მჯერა რომ 15-ის ხარ,პატარა ხარო!!!" :D მეწყინა,ვიცი დიდი არაფერი იყო საწყენი ამაში მაგრამ მაინც მეწყინა(მისგან),თვითონაც არ არის ჩემზე დზ დიდი.... ხოდა ერთი კვირა რაღაცნაირად დავდიოდი და სულ ეგ სიტყვები ჩამესმოდა ყურში, თან ცოტა ნერვებიც მეშლებოდა,ვეღარ მოვითმინე და ჩემ მეგობარ გოგოს ვუთხარი: "ყველას გაფიცებ სიმართლე მითხარი, ისეთი ბავშვური ვარ,რომ წლოვანებაც კი არ მეტყობა მეათქი?" ჩაფიქრდა კარგად :D და მითხრა სი რასაც ნამდვილად არ ველოდი,ამიტომ არის,რომ სიტყვა-სითყვით დამამახსოვრდა:) აი სიიც: "ჰმმმ,როფგორ აგიხსნა.....მაგრამ ერთ დანამდვილებით ვიცი,რასაც გეტყვი,შემიძლია დაგიფიცო,რომ სიმართლეს გეუბნები რადგან,იმდენი ხანია გიცნობ,და თან ისე კარგად რომ რავი...

რამდენიმე დრეა რაც თბილისში ჩამოვედი და პოსტის დაწერას არ ვაოირებდი,უბრალოდ დღეს ერთმა პირისპირ მითხრა:"რა კარგი რაღაცეები გიწერია ბლოგზეწო",აღმოჩნდა რომ ჩემი ყველა პოსტი აქვს წაკითხული და ახალს ელოდება... ხოდა ეს ჩემთვის ერთგვარის სტიმული იყო...ხოდა აი მეც:) დავიწყებ იმით,თU როგორ დავისვენე: სოფელი,ზაფხული, რომელსაც 3 ტრიმესტი სულმოუთქმელად ველი და დღეებსაც კი ვითვლი ხოლმე,ახალი ურთიერთობები და ყველაფერი რაც ჩემს პატარა სამყაროს აკლია... ალბათ წარმოგიდგენიათ რა მაგარ დროს ვატარებდი...წიგნები,მუსიკა,ზაფხული რაღა გინდა მეტი??? ხომ მართლა გჯერათ რომ ტელევიზორს და კომპიუტერს გადავეჩვიე?თუ არ გინდათ თავის მოტყუება გირჩევთ დაიჯეროთ...:) ყველაზე გასაკვირი კი ის არის რომ არ მომნატრებია:არც სკოლა,კლასელები და თბილისიც კი,წარმოგიდგენით???არადა როგორ მიყვარს მე ჩემი თბილისი,კალსელები??? არა,ამას ვერავინ ვერ დაიჯერებს...თუ სიმაღტლე გჯერათ ცოტათი მეც მეპარებოდა ამაში ეჭვი,მაგრამ დავრწმუნდი იმის შემდეგ,რაც ტბილისის მიწაზე დავდგი ფეხი ,ზაფხულის მერე...ვიგღძენი ბევრი რამ,ყველაზე მეტად კი ...

ტყეს ყველა სხვადასხვენაირად აღითქვემს,ზოგს ეშინია კიდეც ტყის,ზოგს სჯერა რომ,იგი საიდუმლოებით არის მოცული და იქ შეიძლება ჩაიძირო თავგადასავლების ზღვაში. .............აი მე კი ძალიან,ძალიან მიყვარს ტყე და მე მისი არ მეშინია,პირიქით როდესაც მე ჩემს ნაქალაქარ სოფელში "უჯარმაში" ვიყავი და კვლავ იქ წავალ ხვალ ან ზეგ :D იქ ტყე არც თუ ისე შორსაა,ხოდა მომწყინდა ადამიანების ყურება?სახლიც?მინდა სიმარტოვე? ავიღებ ჩემს განუშორებელ თანამგზავრს-წიგნს,რომელს? ხან რომელს ხანრ რომელს... და მარტოდ მარტო გავუყვებით ტყისკენ მიმავალ გზას, მე და წიგნი...უჰჰ უკვე მოვედი?...ასე მალე?...სულაც არ დავღლილვარ...პირიქით,ყველაფერი პირიქით არის... ავედი მაღლა ტყეში,შორს ადამიანებისაგან... და მე ჩავიფალი ერთდროულად სიზმრებში... ოცნებებში... წიგნებში...რა კარგიაააააააააა ვკითხულობ წიგნს...მომწყინდა???,,,,ვდებ წიგნს გვერდით და ვფიქრობ ტყის შემყურე....კარგია ასე ფიქრი...ძალიან კარგი... ....ფიქრები....ოცნებები....ვითომ და სიზმრები...წიგნების,კინოების პერსონაჟები...რა კარგიააააააა.... რა მოაწყე...

ამ დროში 21-ე საუკუნეში, ადამიანების დიდი ნაწილი მიხვდა რომ არავის ნდობა არ შეიძლება,ზოგმა გამოსცადა და ისე მიხვდა,შეიძლება ამის შემდეგ არა მაერტო ხალხი,არამედ მთელი სამყაროც შესძულდა...ეს საშინელებაა... ზოგი კი კვლავ ისეთი გულუპყვრილოა,რომ ყველას ენდობა...ესეც საშინელებაა... -გიყვარვარ? -ისევე, როგორც ადამს უყვარდა ევა. -გჭირდები? -ისევე, როგორც ადამს სჭირდებოდა ევა. -ედემი? -ედემში ვცხოვრობთ ყველა... -არ გეშინია? -რისი??? -ადამი აცდუნა ევამ!.. და რა მოსდევს იმას თუ კი ნდობას არ გაგიმართლებენ? თუკი ფეხით გაგითელენ შენს საკუთარ გრძნობებს?თუკი.......................... შემდეგ პატიება ან არ პატიება :( ეს 2 პრობლემა მთელი სამყაროს პრობლემაა,მე კი მათზე ვდარდობ,ეჰჰ ვიდარდო სანამ პატარა ვარ, თორემ რომ გავიზრდები ისეთი პრობლემები მექნება,ვინ იცის მეც ავიჩემო ძალიან ნაცნობი სიტყვები:"ეგ ხომ ბავშვური პრობლემაა,რადროს მასეთი ფილოფოსობა და სამყაროს პრობლემებია,რომა საკუთარი თავის პრობლემები ვერ გადამიჭრავს...